USA'dan Avrupa'ya uçarken benim gibi geceden gündüze geçmeyi bekleyerek ve de yakalayarak uçtunuz mu?

    Geceden gündüze geçtiğiniz anı nasıl unutursunuz...

    Arkanızda geceyi bırakıp incecik gri bir çizgiyle gündüze kavuştunuz mu?

    Karanlık arkanızda, önünüzde koca bir gelecek...

    Gökyüzünün, gri pembe turuncu sarı ve mavinin tüm tonlarına boyanışıyla uçtunuz mu? Sonra uçsuz bucaksız maviye kavuştunuz mu?

    Güneş sanki bir sevgili gibi, kulağınızda klasik müziğin en güzeli ve elinizde şarapların en iyisi, arkanızda uçuşan mavi beyaz bulutlar önünüzde parlayan şahane bir doğuş.

    Neden sanki güneş her gün böyle doğmuyor? biz neden görmüyoruz.

    Hayatımıza can katarken nazlı bir gelin gibi süzülüyor...

    Tek taş pırlanta ve yakut veya zümrüt ve de tüm değerli taşlardan daha alımlı parlayarak yeniden doğuyor hiç bitmeyen bu döngünün gizemi ne düşün düşün, düşün….

    İnsan neden var olduğunun farkına varsın diye doğuyor sanki. Önce pembe sonra mavi bulutlar üzerinde kelebekler gibi uçalım ve de hayata varalım. İstanbul'a hey gidi koca dünya dön dön de ne olduğunu ara...

    Seni seviyorum dünya, seni seviyorum yaşam...

    Tüm güzel anları yakaladığım ve de yaşadığım için mutluyum…

    Tanrının bu güzellikleri yakalamamda bana yaptığı katkılara şükran doluyum…

    Sevgi aşk sıhhat güzellik ve yaşam tüm ümitler ve anlam. Bu renk cümbüşü gökyüzünü kaplamış armoni. İnsanı düşündüren projelendiren yaşamın anlamını hissettiren...

    Ve geleceği sevdiren her gün yeniden doğar gibi hissettiren şahane güzellik tanrının kendini hissettirmesi gibi.

    Ve gökyüzünde uçarken kendini kaybettirip bulan yüce varoluş güzellik...

    Bu anı hissetmeyi tanrı her insana göstermeli...

    Varoluşun anlamını hissettirmeli...

    İnsan kendini sevmeli ve şükretmeli...

    Yaşadığı her anı yakalamalı...

    Geçmişi süzmeli geleceği ümit etmeli….

    Bugün de sabah oldu, güneş doğdu demeli….