“4.2 Milyon Euro”

Erkut Altındağ

erkutaltindag@gmail.com

Ülkemizde yaşanan enteresan olaylar bazen gözümüzden kaçabiliyor. Aslında hepimiz gündemi çok iyi takip ediyoruz lakin bakış açımız bazı detayları yakalamak için müsait olmayabiliyor. Son haftalarda güzide kulüplerimiz dünya çapında tanınan oyuncuları ülkemize getirdiler. Örneğin Roberto Carlos’la yıllığı 4.2 milyon Euro olan bir anlaşma yapıldı.

Peki 4.2 milyon Euro’ya ne yapabilirdik? 1000 işçi kapasiteli modern bir fabrika açabilirdik. Bu sayıda insanın işe girmesi demek aileleriyle birlikte direkt olarak 5.000 insanı, dolaylı olarak da 10.000-20.000 insanı finansal olarak olumlu etkileyebilirdi. Biz neyi tercih ettik? 1.000 kişiye hayat boyu mutluluk yerine 1 yabancıya torunlarının torunlarına yetecek kadar mutluluk verdik. Maalesef bunu kutlamak için de havaalanına binlerce taraftar gitti! 1000’er kişilik fabrikalarımız olacağına ünlü futbolcularımız olsun daha iyi!

Borç batağında olan kulüplerimiz 4 yıllığına 50 trilyon ödeyerek futbolcu getiriyorlar. Bu mu iyi yönetime örnek? Hava atmak istendiğinde harcanacak paranın sınırı olmaz. Biz de bu gösteriş işine çok düşkünüz. Bu bizim toplumsal bir hastalığımız. Henüz para kazanmaya başlamadan lüks eşyalara ve cihazlara olan satın alma tutkumuz bizi zor durumda bırakıyor.

Buradaki mesele bir kulüple de alakalı değil. Tüm kulüplerimiz bu yıl nedense yıldız oyuncu alma savaşı var. Bu savaştan kim galip çıkar bilinmez ama giden paralar Türkiye’ye ait. Futbolun görsel bir şölen olduğu konusu doğru olabilir. Türkiye’deki kulüplerin futbol oyunu için bu düzeydeki yüksek meblağları ayırması ise çılgınlıktır. Her ne kadar kulüpler kendi bütçeleri ile ödeseler de o bütçeleri oluşturan asıl kaynak da halkın parasıdır. İşe ihtiyacı olan, bir lokma yemeğe muhtaç insanlarımız varken bu israftır, bedeli ağır ödenir.

“Roberto Carlos’un ve Lincoln’un gelmesi ülke tanıtımında katkı sağladı”. Az önce okuduğunuz cümle bizim için avuntu kaynağı bile değil. Ülkemizin ve insanlarımızın reklamdan ziyade işsiz insanlara iş sağlamak için harekete geçmesi gerekiyor. Turizmin canlandırılması için elbette dış tanıtım da önemli ama bizi kurtaracak olan asıl gelişme çalışma yaşındaki herkese niteliklerine uygun olarak istihdam sağlanmasıdır. Bizi 100 sene önce öldürmeye ve vatanımızı işgal etmeye gelen ülkelere reklam yapsak ne olur yapmasak ne olur? Bu ülkelerden bazılarının teröre destek verdiği de biliniyor.

Yine yapılan çok büyük hatalardan biri de büyük firmaların futbolculara çeşitli hediyeler vermesi. Örneğin geçtiğimiz senelerde yabancı bir otomobil firması bir takımın yabancı oyuncularına 1 yıl süreli kullanmaları için araba hediye etti. Zaten o arabadan düzinelerce alabilecek parası olan insanları neden seçerler? Bunu kim açıklayabilir? Neden bir fakir insanımıza ya da doğu bölgelerinde yaşayan ve doğum yapmak üzere olan eşini karla kaplı yollarda kızak çekerek hastaneye yetiştirmeye çalışan vatandaşımıza hediye edilmez? Bunun cevabını bu otomobil firması verebilir mi?

Türk halkının müthiş zekası gerektiği yerde ve gerektiği şekilde kullanılamıyor. İş gösterişe ve ihtişama geldiğinde kafamız duruyor, beynimiz çalışmıyor ve düşünemiyoruz, geçici heveslere uyuyoruz. Bu ülkede yaşayan bu kadar aç insan varken yabancıları el üstünde tutup, onları havaalanında karşılamak ve ultra lüks bir hayat yaşatmak aklı başında insanların yapacağı bir iş değildir. Ülkemiz diğer ülkeler gibi değil, asla onlarla kıyaslamaya kalkmayın. Bizim çok özel değerlerimiz ve geleneklerimiz var. Biz şu anda başka ülkelerin kültürlerine uygun davranamayız.

Türkiye’de yetişen genç beyinleri yabancılar kiralıyor, kendi ülkelerini kalkındırıyorlar, biz buna önlem alamıyoruz ve dünyanın çeşitli ülkelerindeki insanları zengin ediyoruz. Bu nasıl bir iştir? Daha vahim olanı da tüm bunların farkında olmayışımız!

Yapılan bu transferlere ödenen paralar halkımız için bir kayıptır, çöpe atılmıştır. Bunun farkında olanlar olayları kendi kafalarında sorgulamaya devam edecektir. Farkında olmayanları ise tribünde göreceğiz.