“Vakitsizlik Sendromu”

Aykut Altındağ

aykut@maxihaber.net

Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor, randevulara geç kalmaktan korkuyor ve anlamsız bir telaş içinde yaşıyoruz. Boşa geçirecek, soluklanacak bir dakikamız bile yok. Tükettiğimiz ne varsa hep bir aceleyle tüketiyoruz. Yemeğimizi hızlı yiyor, yaşantımızı hızlı yaşıyor ve hızlı seviyoruz. Cep telefonumuz elimizden hiç düşmüyor. Dostlarımızla bir masada yan yana otursak bile birbirimize “merhaba” demeden önce sosyal ağlarda yer bildirimi yapıyor hatta yanımızdaki arkadaşımızla “WhatsApp” üzerinden mesajlaşıyoruz. Kısaca tanımlamak gerekirse “Vakitsizlik Sendromu” içindeyiz.

Akşam olup eve geldiğimizde de yine cep telefonlarımız hep elimizde. Eşimizle veya sevgilimizle aynı evlerde yaşıyoruz ama farklı klavyelerde ve farklı ekranlarda hayatlarımızı sürdürüyoruz. Eskiden eve iş getirilmez yapılacak herşey mesai saatleri içinde işyerlerinde yapılırdı. Şimdilerde ise teknolojinin ve internetin gelişmesiyle mobil cihazlarımızın olduğu her yer işyerimiz oldu. Tuvalete bile tabletlerle girilen bir hayatı yaşıyoruz. Çünkü vaktimiz az ama yapılacak işimiz çok.

Günümüzde evlilikler 1 yıl, sevgili olmak ise 1 ay bile sürmüyor. Ekonomik şartların ağırlığı ve hayatı yakalama telaşı içinde tahammül sınırlarımız çok daraldı. Hızlı yaşayıp o kadar hızlı tüketiyoruz ki bazen kendi tüketim hızımıza kendimiz bile yetişemiyoruz.

Çorbamızı hazır çorba, pizzamızı dondurulmuş hazır pizza, mantımızı hazır mantı, yemeğimizi fast food olarak yine hızlıca tüketiyoruz. Aynı anda TV seyrederken, tabletimizde sosyal ağları takip ediyor ve cep telefonumuzdan da e-postalarımıza bakıyoruz. Mutfağa girerek yemek yapmaya hiç zamanımız yok. Akşam eve geldiğimizde cevaplanacak onlarca e-posta eşimize ve ailemize ayıracak zamanı bizden çalıyor. Alışverişe de gidecek zaman yok. Online sipariş veriyoruz, internetten kargo ile geliyor. Benzer durum bankalar için de geçerli. Bankaya da gidecek zamanımız yok. Para ile ilgili herşeyimizin kontrolü online bankacılık üzerinde.

Aslına bakarsanız hangi bilgisayarın veya akıllı telefonun klavyesi bir dost ile karşılıklı içilen kahveden daha sıcak olabilir ki? Ya da hangi sosyal ağ sevdiğiniz insanla birlikte sarılıp film seyretmekten daha büyük bir keyif verebilir? Kaçımız gün içinde mobil cihazlarına veya bilgisayarlarına ayırdığı zamanın yarısını sevdikleriyle karşılıklı sohbet etmeye ayırıyor? Henüz hayatımızda kaçırdığımız zamanı ne yazık ki kopyala-yapıştır yaparak geri getiremiyoruz. Sıcak bir tebessümün yerini alabilecek bir cihaz henüz icat edilmedi ama bir vakitsizlik telaşı içinde hayatta savrulup gidiyoruz.

Mevcut sistem bizi aşırı çalışmaya ve ihtiyacımızdan çok daha fazlasını tüketmeye zorluyor. Kısır bir döngü içinde beton yığını apartman dairelerimizden demir yığını plazalarımıza asfalt yollardan gidiyoruz. En son ne zaman toprağa yalınayak bastığımızı, ıslak çimen kokusunu en son ne zaman duyduğumuzu hatırlamıyoruz bile…

Haydi, akıllı telefonunuzu elinize alın. Çok uzun zamandır aramadığınız sevdiğiniz bir insanı arayın ve onunla bir yemek veya kahve içmek için sözleşin. Ona “zaman” ayırın. Birgün “keşke” dememek için hala zamanınız olduğunu unutmayın. Evet, hala ne bekliyorsunuz?

Bu ayki yazımı anonim bir deyiş ile noktalıyorum. “Diğerlerine göre yaşarsan kaç kuruşunun olduğu önemlidir. Değerlerine göre yaşarsan nasıl bir duruşunun olduğu önemlidir”.

Aykut Altındağ
Genel Yayın Yönetmeni
www.maxihaber.net
Hashtag: #aykutabiburada